• SAMSUNG CSC

  • 04-penoterie-la-jolie

  • SAMSUNG CSC

  • Kippen

  • SAMSUNG CSC

  • lavendel

nazomer in de Dordogne

Nazomer in de Dordogne

Vandaag is het zo een dag dat ‘ineens’ de echte zomer voorbij is. Nog lang geen herfst, de temperatuur is nog heerlijk maar ergens ruik en voel je al iets van het najaar. ’s Morgens wat mist op het land dat verdwijnt als de zon aan kracht wint. Prachtig!
Ook aan de moestuin is het te zien dat de nazomer hier in de Dordogne is begonnen. De Dahlia’s doen nog hun best maar de explosie van de zomer is voorbij. Toen was er bijna geen plukken aan. Wát een enorme hoeveelheid bloemen. Tien vazen in de week kon ik met gemak vullen zodat iedere gite, alle zitjes op het terrein en ons eigen huis ruim voorzien waren van bloemen. Heerlijk, bloemist spelen uit eigen tuin.

Nu wordt het een beetje zoeken. De Goudsbloemen en de Korenbloemen hebben het bijna opgegeven. De Asters, Cosmea’s en Chrysanten daarentegen krijgen er nu pas zin in. De inhoud van de vaasjes verandert.

Lascaux 4 Montignac

Opening van Lascaux 4 in Montignac

Het gonst in ons stadje Montignac! Lascaux 4 is het sleutelwoord.
Het is bijna zo ver, de officiële opening is nabij en iedereen is er vol van.

Lascaux is de naam van grotten in het stadje Montignac. lascaux4-vakantiehuis-lapenoterie-dordogneDeze zijn in 1940 bij toeval ontdekt door een stel jongens die een middag vrij hadden van school en in de heuvels aan het spelen waren. Een prachtvondst!

Goed geconserveerde rotstekeningen uit het laat-paleolithisch tijdperk, 25.000-10.000 voor Christus. De grotten zijn destijds opengesteld voor publiek en al snel bleek dat de tekeningen aangetast werden door de vele bezoekers. Vandaar dat Lascaux 2 is gemaakt. Een replica van de oorspronkelijke grot. Zó natuurgetrouw nagemaakt, met pigmenten en materialen die destijds ook gebruikt zijn dat ik erg onder de indruk was. Deze ‘Sixtijnse kapel van de Paleolithische kunst’ staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. De entree en de entourage raakte gedateerd en vandaar dat besloten is om Lascaux 4 te gaan bouwen. Een grote expositie in een enorm bouwwerk. (Wie zich af vraagt waar Lascaux 3 is gebleven, dat is een rondreizende expositie die na Bordeaux, Chicago, Houston en Montreal nu in Brussel is.)

Naam voor een vakantiehuis

Vakantiehuizen in Frankrijk hebben altijd een naam. Dus toen de eerste gite gereed was werd het tijd om een naam te gaan bedenken voor dit vakantiehuis. We wilden een Franse naam. De naam van een rivier? Vézère, Dordogne? De streek? Périgord, Périgord Noir, Dordogne? Iets van een plant, een bloem? Het leek allemaal zo afgezaagd en al veel gebruikt. Dan zijn er van die momenten dat je het ‘opeens’ weet. Als we over Frankrijk spreken met elkaar, hebben we het vaak over ‘La Douce’. En voila! Daar hadden we de naam te pakken. La Douce, het schatje. Dat was nummer één.

Gastenboek gite / vakantiehuis la Jolie

Mei 2016
Onlangs (eind mei 2016) hebben wij in La Jolie gelogeerd met vrienden. Het was een zeer aangenaam verblijf. Na een warm welkom van Jan en Elly en een rondleiding over het domein stond er een heerlijke maaltijd voor ons klaar in het huis. Wat een heerlijke plek! Mooi, schoon en verzorgd. Ook de omgeving is prachtig. Via leuke, Franse wegen naar oude stadjes in de buurt met markten terrassen en restaurants.
We hadden de beschikking over twee heerlijke slaapkamers met goede bedden die opgemaakt en wel voor ons klaar stonden. Wat een luxe om ieder je eigen badkamer te hebben. Bij het vakantiehuis is een ruim terras met genoeg buitenmeubilair en comfortabele ligstoelen, privacy en prachtig uitzicht. We hebben ontzettend genoten en komen zeker nog eens terug!

Franse tradities

Franse tradities

Op 2 februari staan er, volgens de Franse traditie, bij veel Franse gezinnen pannenkoeken op het menu. Er wordt dan “La Chandeleur” ofwel het Franse pannekoekenfeest gevierd. Mocht de datum of het feest je ontschoten zijn, in de Franse supermarkt wordt je er zeker aan herinnerd. Schappen vol met pannenkoekenmeel, koekenpannen, wafelijzers en enorm grote potten Nutella staan op een prominente plek uitgestald. Mijn voorkeur heeft het niet maar in Frankrijk is Nutella op je pannenkoek smeren heel gebruikelijk.

De uitleg van het feest is divers.
Een heidense versie vertelt dat pannenkoeken door hun kleur en vorm doen denken aan de zon. Na de winter is rond deze tijd van het jaar al duidelijk merkbaar dat de dagen langer worden en de zon weer aan kracht wint. Ook wordt rond deze tijd het graan gezaaid en het eten van pannenkoeken zou voor een goede oogst zorgen. Volgens Franse traditie moet je tijdens het bakken een voorwerp van goud in de linkerhand nemen en met je rechterhand de pannenkoek in de lucht keren. Zou geluk brengen. Een hele oude gewoonte is om de eerste pannenkoek op de hoogste keukenkast te leggen en die daar een jaar te laten liggen. Dat zou welvaart brengen en een goede oogst. Ik ga het maar niet uitproberen…

De oude buurman

Vandaag zijn we naar de kerk in Montignac geweest, naar een mis die gehouden werd voor de oude buurman. Overleden op 89 jarige leeftijd. In zijn slaap na een kort ziekbed. Wie zou er niet voor tekenen.

Een gevoel van verdriet en gemis. Hij was onze eerste, trouwe Franse fan. In de tijd dat we nog niet op la Penoterie konden wonen en ’s morgens aan kwamen rijden stond hij al bij het hek van zijn tuin. Een vrolijk “bonjour” en vaak een praatje over het weer en de tuin. Koud of juist warm voor de tijd van het jaar, regen of juist geen neerslag, de rozen die bloeiden, de klaver in het gras, dat waren zo een beetje de onderwerpen van gesprek.

Toen we hier konden wonen in mei 2013 maakten we vaker een praatje. Hij was uitermate nieuwsgierig. Waar we vandaan kwamen, wie we waren, wat we van plan waren, alles wilde hij weten. Hij stak niet onder stoelen of banken dat hij ons ook vreemd vond. Het fijne van hem (en van veel Fransen) is dat er niet zo snel geoordeeld wordt. Je bent gewoon ánders. Je zag soms grote verbazing op zijn gezicht, met verwondering en een lach kon hij naar ons kijken; dat je deze vervallen hoeve koopt in plaats van een nieuwbouwhuis, dat je houten kozijnen plaatst in plaats van pvc, dat je je oude kippen niet slacht en op eet, dat je tussen de middag niet warm eet, dat je op vakantie gaat naar de sneeuw en de kou…
Nederlandse namen vond hij ook uiterst vreemd, curieux op zijn Frans. Toen we langs gingen om hem kennis te laten maken met Jan zijn moeder barstte hij in lachen uit om haar naam. Hij informeerde drie maal of hij het echt goed had verstaan, Bep? Hij sprak het uit als Bet, dat vond hij nu toch wel een hele grappige naam. Mij noemde hij Elisabeth. De naam Elly kende hij niet. Toen ik uitlegde dat die naam afkomstig is van Elisabeth, was het pleit beslecht, dát was dus mijn naam! Ik bracht hem vaak een bosje bloemen uit eigen tuin. Daar kon die beste man zo blij mee zijn. Je hoorde hem dan bij het naar binnen lopen tegen zijn vrouw zeggen wat voor mooie ‘fleurs’ hij nou toch weer van Elisabeth had gekregen.

Met grote belangstelling heeft hij onze verbouwing gevolgd. Hij was een mooi plaatje als hij zijn broze hand op Jan zijn arm legde en vertelde dat hij Jan zo sterk vond. Gelukkig kon hij nog aanwezig zijn op de officiële opening van la Penoterie. Niet lang en al duidelijk verzwakt maar toch, hij was er! Het is de laatste keer geweest dat ik hem buiten heb gezien. Wel kon er nog zo af en toe een bosje bloemen of een kaart naar hem toe.

Vandaag heb ik het laatste boeketje voor hem gemaakt.
De allerlaatste bloemen van dit seizoen uit de tuin.

bloemen voor de buurman in Montignac

 

Herfst in de Dordogne

Herfst in de Dordogne

Toen we nog in Nederland woonden had ik een enorme hekel aan de herfst. Dagen die korter worden, kou, regen, de zomer die voorbij is.
Nu we ons gevestigd hebben in de Dordogne is dat echt anders. We leven meer buiten en dichter bij de natuur.

SAMSUNG CSC

Na een lange, warme zomer is het fijn om de eerste blaadjes te zien verkleuren. De eerste appels, perziken, peren, vijgen en druiven te kunnen oogsten en om de eerste walnoten te zien (en soms horen) vallen.

Daarna wordt het doorwerken om al het fruit en alle noten te plukken, te rapen en te verwerken. Potten vol met jam, chutney, appelmoes. Ik heb ze niet eens geteld, zo veel.

SAMSUNG CSC

SAMSUNG CSC

De natuur zie je tot rust komen en ook dat gaat in een laag tempo. Waar ik in het voorjaar altijd wat onrustig word om maar niets te hoeven missen, kom ik in de Dordogne in de herfst juist tot rust. De houtkachel aan, kaarsjes op tafel. Fijn, die lange avonden!

Officiële opening

Beide vakantiehuizen (gîtes) waren gereed, het zwembad eveneens, de tuinen op orde, we vonden het tijd voor een feestelijke opening van La Penoterie-Dordogne.
Op zondag 4 oktober 2015 was het zo ver. In het aangename gezelschap van onze familie en vrienden uit Nederland en de Franse kennissen die we inmiddels op hebben gedaan opende de burgemeester van Montignac officieel de vakantiehuizen op La Penoterie. Tussen twee boompjes die versierd waren door een Franse vriendin was een lint gespannen. Na een plechtige toespraak werd deze doorgeknipt. We zijn officieel geopend!

opening-vakantiehuizen_-gites-lapenoterie-dordognetoespraak-gites-vakantiehuizen-lapenoterie-dordognerepas-vakantiehuis-lapenoterie-dordognefeest-vakantiehuis-gite-lapenoterie-dordogne

Voorjaar in de Dordogne

Voorjaar in de Dordogne

Toen ik vanochtend buiten liep, voelde ik het opeens, het is voorjaar in de Dordogne! Ik weet niet of je het herkent maar soms lijkt de lente er  ‘ineens’ te zijn. Misschien een bepaalde geur, een vogel die fluit, de zon die net iets meer warmte geeft. Heerlijk!
In de Dordogne kan de temperatuur in het voorjaar snel oplopen. 20 graden is het zomaar.

Doordat er maar weinig wind staat is het al snel heel aangenaam. Dat maakt dat de bomen heel snel in bloei komen. Je kunt de open gaan van de knoppen van de bloesem bijna zien gebeuren als je daar de tijd voor neemt. We hebben aardig wat fruitbomen staan op ons terrein en dat is ieder voorjaar weer een sprookje. Wat gaat het snel en wat is het mooi!

Dit jaar hebben de kippen kuikens gekregen. Dat maakt het voorjaarsgevoel compleet. Wat is het aandoenlijk om te zien hoe beide moeders voor hun kroost zorgen.

Tijd te kort in het voorjaar

De moestuin vraagt veel aandacht, het gras moet weer gemaaid, een enorme hoeveelheid onkruid gewied, de tuinmeubelen naar buiten en het zwembad moet weer gebruiksklaar gemaakt worden zodat alles weer gereed is als de eerste gasten arriveren. Ook het stadje Montignac maakt zich weer op voor het nieuwe seizoen. De restaurantjes vernieuwen hun menukaart, verven de gevel en het terrasmeubilair gaat weer naar buiten. Aankondigen voor rommelmarkten en andere uitjes worden weer opgehangen. Ik blijf het grappig vinden om te zien hoe onze omgeving weer uit de winterstand komt. Net als wij lijkt iedereen weer zin te hebben in de zomer die nu echt in aantocht is.

 

De boodschapper

Een paar honderd meter verderop woont een gepensioneerde man. Ze noemen hem hier ‘timide’ en zo ervaren wij hem ook. Zijn zus woont in het huis naast hem. Eveneens zeer timide. Tot onze verbazing stond de man op een goede dag bij ons op de binnenplaats. En hij had nieuws, er was een echtscheiding. Over wie het ging was niet te verstaan. Veel handgebaren, veel woorden maar uit zijn gemurmel werd maar niet duidelijk wie dan. Wel begrepen we dat er dezelfde middag een mis was in de kerk. En of we kwamen.
Vreemd. Toen de man vertrokken was probeerden we te bedenken wat er nou toch aan de hand zou kunnen zijn.